Om zeven uur ’s-ochtends vertrokken we al met de Harder vanuit de Eemshaven, een groepje vroege vogels van de Stichting Vrienden van Rottumeroog en Rottumerplaat en Rijkswaterstaat. De lucht was nog koel, de zee rustig. Terwijl we voeren, kleurde de hemel langzaam van donker naar goud en waren we getuige van een fantastisch mooie zonsopgang.

Rond half 9 stapten we aan wal op Rottumeroog. Het eiland begroette ons met stilte, we hoorden alleen het ruisen van de zee en het geroep van meeuwen. Geen toeristen, geen verkeer – alleen zand, schelpen en wij. En werk aan de winkel, want we hadden een missie: het eiland opruimen.

We gingen het eiland over en vulden zak na zak met plastic flessen, touwen, doppen en zelfs stukken piepschuim. Verrassend – en een beetje ontmoedigend – hoeveel troep de zee telkens weer aanvoert. Naast afval vonden we ook parafine en enkele dode zeehonden. Maar dat laatste hoort bij de natuur.

Naast het afvalruimen pakten we ook de rimpelroos aan, een fraaie maar uitheemse struik die zich op het eiland iets té thuis voelt. Met scheppen en spierkracht groeven we deze uit, in de hoop dat de oorspronkelijke begroeiing weer de ruimte krijgt. Of de rimpelroos terugkeert, weten we nog niet – waarschijnlijk wel, want ze is taai.

Tussen de middag genoten we van een heerlijk warm tomatensoepje, midden in de zilte wind –  precies wat je nodig hebt na uren buiten werken. En toen we na afloop, aan het einde van de dag weer aan boord gingen, genoten we van een dampende pan boerenkoolstamppot met gehaktballen en worst. De geur alleen al maakte iedereen stil en glimlachend.

Moe, vies, maar voldaan voeren we terug. Een dag op Rottumeroog: niet zomaar een werkdag maar een herinnering die blijft waaien in je hoofd.

Martin Valk

PS: de foto van de bigbags met afval op de Harder op de terugweg naar de Eemshaven is van Hans van der Veer